بداهه‌نوازی: هنر اندیشیدن و اجرای موسیقی به طور همزمان.

موسیقی دانان جهان ج

جاردینی فلیچه دو(GIARDINI_FeliceDe)

(تورین 12 آوریل 1716/ مسکو 8 ژوئن 1796)

 

 از دوازده سالگی در ارکستر اپرای رم نوازنده ی ویلن بود ، سپس در اپرای ناپل به نوازندگی ویلن ادامه داد.چهل سال در لندن زندگی کرد که در آنجا محبوبیتی خارق العاده در مقام تکنواز کسب کرد و مدت طولانی (اپرای ایتالیایی) را رهبری می کرد.در 1793 به روسیه رفت و در آنجا در فقر و بدبختی درگذشت.

کارهای اصلی : 4 اپرا ، آریاها ، موسیقی صحنه ، آثار بسیار تنظیم شده برای ارکستر.

اثر انتخابی : (سوناتا درسه) (کوارتت اسکالا در میلان).


جسوالدو کارلو(GESUALDO_Carlo)

پرنس ونوسا (ناپل حدود 1560/ جسوالدو ، آولینو 8 سپتامبر 1613)

 

از خانواده ای سرشناس اهل جنوب ایتالیا و برادرزاده ی اسقف ناپل (آلفونسو جسوالدو) بود.در خانه ی پدرش (دون فابریزیو) با موسیقیدانان بی شماری چون (اتوره جسوالدو) ، خواننده و نوازنده ی لوت ، (ف. دنتیسه) ، (س. دنتیسه) و (ف. فیلومارینو) مراوده داشت.در همین محافل نوازنده ی چیره دست لوت شد و به احتمال به کمک (پومپونیوننا) و (باری) با هنر تصنیف آشنا شد.در 1586 با (دوناماریا داوالوس) ازدواج کرد.اما چهار سال بعد همسرو معشوق همسرش را کشت.

اوایل 1594 با (لئونورا داسته) دختر دوک (آلفونسوی دوم) ازدواج کرد ، همان سال دو کتاب مادریگال خود را به چاپ رساند.این دومین ازدواج در (فراره) جشن گرفته شد.در همانجا جسوالدو از راهنمایی های (ل.لوتساسکی) استاد آینده ی (فرسکو بالدی) سود جست.

جسوالدو در جریان دومین سفرش به (فراره) سرراه در فلورانس توقف کرد و به احتمال به محافل (کامراتاباردی) رفت و با (کاچینی) و دیگران آشنا شد.جسوالدو بطورکامل در جریان نظریات جدید قرار می گرفت ، سبک کار او خود شاهدی براین نکته است.چهار کتاب نخستین مادریگال هایش در 5 صدا نشان از سبک مادریگال سازان هم عصرش (مارنتسیو) و (مونته وردی) دارد.اما آثار بعدی او ، بسیار نوگرایانه است.جسوالدو این آثار را با سادگی بی نظیری در زمینه هارمونی جدید متحول کرد.البته اگر در این ساخته ها به دنبال منطقی مستقل از تصورات شاعرانه باشیم ، شاید معقول نباشد.این آهنگساز بزرگ از حساسیتی عمیق غریزه ای بی نظیر در بکارگیری تضادها ، نیروی تفسیر، دانشی خارق العاده از شعرایی چون (آریستو) ، (گوارینی) و (تاسو) و نیز تکنیکی عالی برخوردار بود.آثار او برای آنکه بنیانگذار مکتبی نوین باشد بسیار اصیل بود با این حال هیچ مریدی نداشت.

کارهای اصلی : 6 کتاب مادریگال در 5 صدا (1594-1611) یک کتاب مادریگال در 6 صدا (چاپ پس از مرگ مولف در 1626) ، 2 کتاب (ساکروئه کانسیونه) در 5 ، 6 و 7 صدا و (رسپونسوریا) در 6 صدا.

اثرانتخابی : (اپرا امینا 4) (آفریکیان ، دلر).


جمینیانی فرانچسکو(GEMIMIANI_Francesco)

(لوکا ، دسامبر 1687/ دوبلین 17 سپتامبر 1762)

نوازنده ی ویلن بود.در رم شاگرد (کرلی) شد.در موسیقی از استعداد خارق العاده ای برخوردار بود اما سبک کار او در مقایسه با اصالت کلاسیسیسم استادش ، عجیب به نظر می رسد.تحرک زیاد و بی احتیاطی هایش سبب شد نتواند کاپل مایستر شود و در ضمن ریاست اپرای ناپل را که دیگر موسیقیدانان آن دوره آرزوی احراز این مقام را داشتند ، از دست داد.در 1714 به انگلستان رفت و با همکاری (هندل) آثار خود را به اجرا  گذاشت.این آثار با اقبال عمومی روبرو شد.از 1733 تا 1740 در خانه ای بسیار زیبا با یک سالن کنسرت خصوصی ، در (دوبلین) اقامت گزید.در آنجا درس می داد و کنسرت های خصوصی به اجرا می گذاشت.از 1740 تا 1749 دیگر بار در لندن اقامت کرد.سپس به پاریس رفت و در 31 مارس 1754 در بـاغ  (تـوئیلوری) نمـایشـی بی نظـیر با تمـاشـاگران بـی

شماربه نام (جنگل سحرآمیز) به صحنه برد.در 1755 ابتدا به لندن و سپس به دوبلین رفت.جمینیانی تکنیک نواختن ویلن را تحول بخشید.او نه تنها آثار کرلی را که بسیار دشوار می نمود ، به آسانی می نواخت بلکه در آثار خود از تکنیک جسورانه ای سود جست.در میان آثار نظری جمینیانی رساله ای با ارزش وجود دارد به نام (هنرنواختن ویلن) که در برگیرنده ی تمام نکات مربوط به اساس تکنیک مدرن در نواختن ویلن است.این اثر که به زبان انگلیسی نوشته شده است او را به مقام استاد مکتب انگلستان رساند.آثار جمینایی کمتر از موسیقیدانان نسل خویش ، ویوالدی یا تارتینی ، اصالت دارد.او به فرم قدیم سونات کلیسایی که کرلی به وی آموخته بود ، وفادار ماند بی آنکه هرگز بتواند با آثار استادش برابری کند.

کارهای اصلی : 42 سونات برای ویلن ، 18 کنسرتو ویلن (که ویلن ساز اصلی است) ، کنچرتو گروسو، تریو، قطعاتی برای کلاوسن و 7 اثر نظری.

اثر انتخابی: کنچرتو گروسو اپوس 7 (ای موزیچی).


جوردانو اومبرتو(GIORDANO_Umberto)

(فوجا 27 اوت 1867/ میلان 12 نوامبر 1948)

 

  او ، (ماسکانی) و (لئونکاوالو) مهمترین نمایندگان (وریسم) ایتالیایی بودند.ملودی های بی نظیر جوردانو عاری از هرگونه کاراکتر عامیانه است.

کارهای اصلی : حدود دوازده اپرا که مهمترین آن ها : (آندرآ کنیه) و (فدورا) هستند.

اثر انتخابی : (آندرآکنیه) (تبالدی ، گاوتنزیونی).


جوردانی تومازو(GIORDANI_Tommaso)

(ناپل حدود 1730/ دوبلین فوریه ی 1806)

 او را اغلب با شخصی به نام (جوزپه جوردانی) که هیچگونه خویشاوندی با تومازو ندارد اشتباه می کنند.بسیاری از آثاری را که به (جوزپه) نسبت داده اند ، متعلق به تومازو است اما اینکه آواز مشهور (عزیز دلم ...) به کدامیک تعلق داد ، هیچگاه مشخص نشده است.پدر تومازو که او نیز (جوزپه) نام داشت با خانواده ی خود یک اپرای سیار راه انداخت.حدود 1745 ناپل را ترک کردند ، از ایتالیا گذشتند و به (گراز) ، (فرانکفورت) ، (آمستردام) و در 1753 به لندن رسیدند.تومازو کلاوسن می نواخت و آریا ، اوورتور و به ویژه اپرا بوف های ناپلی می ساخت.سپس جوردانی در لندن و دوبلین اقامت کرد و در آنجا به تدریس پیانو مشغول شد.کارهای اصلی : حدود 50 اپرای ایتالیایی و انگلیسی ، یک اوراتوریو به نام (ایزاک) ، یک ته دوم ، کانتات ، کنسرتو و سونات هایی برای پیانو و تعداد موسیقی تنظیم شده برای ارکستر.


جونز رابرت(Jones_Robert)

( ؟ قرن شانزدهم/ ؟ قرن هفدهم)

 

 تقریباً هیچ چیزاز زندگی او نمی دانیم مگر آنکه او یکی از بهترین نوازندگان لوت مکتب الیزابتی بود.

کارهای اصلی : 30 مادریگال از 3 تا 8 صدا ، که تنها پانزده تای آن حفظ شده است ، بیش از 100 آریا یا آوازهایی با لوت که در ضمن می شود با چهار صدا و بدون همراهی اجرا شوند.


جووانی داکاشا(GIOVANNI_DACassia)

( ؟ / ؟ )

 

 موسیقیدان قرن چهاردهم ، و یکی از بهترین موسیقیدانان در نخستین نسل (آرنووا) فلورانسی بود.او از 1329 تا 1352 در دربار (ورون) زندگی کرد.

کارهای اصلی : مادریگال و باله هایی که اغلب در 2 صدا تصنیف شده است.




دیدگاه کاربران


ارسال دیدگاه

*
شماره تماس شما دیده نخواهد شد.
پست الکترونیکی شما دیده نخواهد شد.
*